Αρκούδα - παραμύθι με θλιμμένο τέλος

...Σε έναν πλανήτη όχι πολύ μακρινό από το δικό μας...σε μία μεγάλη Αυτοκρατορία
ζούσε ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα μία αρκούδα. Ο πλανήτης αυτός είχε καταστραφεί από την εκδικητική και εγωϊστική μανία κάποιων ανθρώπων, των φρουρών της Αυτοκρατορίας, που με κάθε μέσο διέδιδαν τις "προοδευτικές" αρχές του πολιτισμού τους σε όλα τα ζωντανά πλάσματα του πλανήτη... ζώα, φυτά, ανθρώπους... ξεριζώνοντας από κάθε ύπαρξη και το παραμικρό ίχνος "ζωϊκών" συναισθημάτων... στο όνομα των Λογικά Ανώτερων Όντων της Ύπαρξης.. (ΛΑΟΥ)

Η Αρκούδα μας ήταν η τελευταία σε αυτόν τον πλανήτη και οι φίλοι της τη φώναζαν Αγάπη, γιατί με το γάλα και τις περιπέτειες της μεγάλωνε σε μία μικρή πόλη, μακριά από τα "πολιτισμένα" νύχια των ανθρώπων, μία μικρή πριγκήπισσα η Όλια... με μία μοναδική βασική αρχή: την χωρίς αντάλλαγμα προσφορά της αγάπης της σε κάθε ζωντανό πλάσμα του πλανήτη... την αληθινή αλτρουϊστική Αγάπη...
Έτσι μία παράξενη συμμαχία είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στην Αγάπη και στους φίλους της...

Η Αγάπη φλέρταρε με τα δέντρα και τα αγριολούλουδα, τραγουδούσε στα αστέρια και τις κορφές,ανέπνεε τον ελεύθερο αέρα των βουνών, τρεφόταν με το άγριο μέλι της ζωής... και ακολουθώντας τα ποτάμια.. διέσχιζε κάθε μέρα από τα δυτικά προς τα ανατολικά και αντίστροφα τον Όλυμπο... (το πιο ψηλό βουνό του πλανήτη) προσφέροντας τη ζωή της... για να μεγαλώνει η Όλια με το γάλα και τα κατορθώματα της...

Όμως η μανία των φρουρών της Αυτοκρατορίας, που όπως είπαμε βάλθηκαν να ξεριζώσουν κάθε ίχνος "ζωικών" συναισθημάτων άρχισε να κυνηγάει την τελευταία αρκούδα του κόσμου... γιατί τολμούσε να ζει έξω από τη Λογική ροή των πραγμάτων, ελεύθερη να βουτάει το δάκτυλο στο μέλι... προσφέροντας χωρίς κανένα αντάλλαγμα το γάλα και τα κατορθώματα της για να μεγαλώνει η μικρή μας πριγκήπισσα...

η Αγάπη όσο και αν έτρεχε να ξεφύγει...από τα βέλη των Φρουρών... τόσο πλησίαζε στο τέλος της...
κι όσο πλησίαζε στο τέλος της τόσο μεγάλωνε η θέληση της να προσφέρει στην Όλια την αγάπη της...

Οι φρουροί ολοένα και την πλησίαζαν...ολοένα και βρισκόταν κοντά στο στόχο τους να αφανίσουν την αρκούδα σύμβολο... ώσπου την περικύκλωσαν, στόχευσαν και ένα θανατηφόρο βέλος βρήκε στη μεγάλη της καρδιά... κάτω από τα στήθη που χάριζαν το γάλα στη μικρή μας Όλια...

και όπως η Αγάπη πέθαινε άρχισε να θρηνεί ουρλιάζοντας όχι για το δικό της τέλος...
αλλά για τη μικρή Όλια, που με το γάλα και τα κατορθώματα της μάθαινε για το ανεξάντλητο μεγαλείο της Αγάπης... μάθαινε να αγαπάει κάθε διαφορετικό πλάσμα στον κόσμο της... μάθαινε να ζει προσφέροντας ζωή...

Η τραυματισμένη καρδιά της Αγάπης δεν έσταξε αίμα αλλά γάλα και από το γάλα της μεγάλωσε μία μεγάλη καρπουζιά,
και τα μάτια της Αγάπης δάκρυσαν γεμάτα θλίψη... και από τα δάκρυα της ποτίστηκε η καρπουζιά για πάντα...
να τρώει η μικρή μας Όλια να γεύεται τη ζωή ... να δροσίζει το θυμό και την καρδιά της και να θυμάται την αρκούδα που της χάριζε Αγάπη... την αρκούδα που της πρόσφερε ζωή...

ΥΓ. η ιστορία αυτή είναι αφιερωμένη στην τελευταία αρκούδα του Ολύμπου, που η ιστορία της γέμιζε με ευγνωμοσύνη όλους εμάς που αγαπήσαμε την άγρια ζωή της... σύμβολο της αναγέννησης της φύσης και της ψυχής μας. Σε ευχαριστούμε θα σε θυμόμαστε για πάντα...ως το δικό μας τέλος.

Ένας λύκoς μέσα στο γαλάζιο όνειρο...

... Όταν οι λύκοι ξυπνούν μέσα στο Γαλάζιο τους Όνειρο η ευτυχία των άστρων συναντά την αγάπη τους για τη ζωή...
Τότε μέσα στην έκσταση του ονείρου η δίψα των λύκων για το φως... δεν περιορίζεται μέσα στους τέσσερις τοίχους των φυλακών που χτίζετε....
...Ευγενείς μαντρωμένοι στους πύργους σας...
... οι λύκοι γεννήθηκαν από μάνες ελεύθερες... δεν εγκλωβίζονται στα χάρτινα παλάτια του ορθολογισμού σας... δεν ψωνίζουν από τις θλιβερές νυχτερινές σας εξόδους... δεν πίνουν τα βρώμικα νερά στα μπαρ της αυτοκρατορίας σας...
.... Οι λύκοι πίνουν και μεθούν από το κρασί του έρωτα τους... ουρλιάζουν την αγάπη τους για το δρόμο προς τα αστέρια... και όταν χρειαστεί πεθαίνουν σε μια αγκαλιά ελευθερίας.. πέρα από χρώματα, φύλα, ηλικίες... όπως γεννήθηκαν... γυμνοί μπρος την αλήθεια της ζωής... στο δρόμο

...Τελευταία κυκλοφορεί μία είδηση στα σοκάκια των πόλεων της αυτοκρατορίας...
το φετινό καλοκαίρι οι λύκοι θα κάνουν πάρτυ στα όνειρα τους... ξυπνώντας μέσα στους δικούς σας εφιάλτες...
Και αυτό είναι επικίνδυνο...

Ένας πρώτος κύκλος της ζωής ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Την Τετάρτη έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος της ζωής μου...
Εδώ στα μισά περίπου του ταξιδιού, άραξα μέσα στην χθεσινή νυχτερινή αγκαλιά του σύμπαντος, αναπολώντας όλες τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές....
Γέννηση, θάνατος, πορεία, τέλος, αρχή, στάσεις, τέχνες, γράμματα, σκέψεις, έρωτας, γεύσεις, ήχοι, φύση,
προσπάθησα να βρω έναν τίτλο για τον πρώτο κύκλο της περιπλάνησης μου...
...δημιουργία, απροσδιοριστία, χάος, παράγκα, έναστρη νύχτα, το τραγούδι της χαρμολύπης, χειμερινό ηλιοστάσιο, διόνυσος, μαρμελάδα από αστέρια, παραγάδι για ψάρεμα, ζητιάνος φεγγαριών, φανέρωση, το μπακάλικο των ονείρων, φίλοι....

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του πρώτου μισού της ζωής μου;
Τι θα μπορούσε να περιγράψει το ασταμάτητο παιχνίδι της χαράς, της δημιουργίας, του πόνου, της φιλίας, της θλίψης, του αποχαιρετισμού, της συντροφικότητας, της τρέλας, του τραγουδιού, της φροντίδας, της γέννησης...

Τον είπα λοιπόν ΓΥΝΑΙΚΕΣ...

Κι έτσι αφιέρωσα τη ζωή μου σε αυτές, που καθημερινά τριάντα έξι χρόνια με αγάπησαν μέσα από όλες τις πτυχές του σύμπαντος... που συντρόφεψαν και κάποιες συντροφεύουν ακόμα το ταξίδι μου προς τη δική μου Ιθάκη... το δικό μου πλανήτη...

Δεν είναι ονόματα βαριά, δεν έγιναν γνωστές παρά μόνο μέσα από αυτές τις γραμμές... όχι γιατί δεν είναι σπουδαίες, αλλά γιατί το δικό τους ταξίδι μοιάζει του ταξιδιού των άστρων... αθόρυβο αλλά γεμάτο μουσικές... νυχτερινό αλλά γεμάτο φως... εύοσμο γεμάτο λουλούδια μετάξια και κλωστές... απόμακρο αλλά όλο χάδια αγκαλιές... μια μικρή καλοκαιρινή φέτα καρπούζι με τυρί...

Έτσι απλά κυλήσατε και συνεχίζετε να κυλάτε αγαπημένες μέσα στο σώμα μου...

Στη μητέρα μου Σοφία,
τη γιαγιά μου Ματίνα,
τη θεία μου Ελένη,
τη θεία μου Ούλα,
τη Θέκλα,
τη Χριστίνα,
την Ελένη K. ,
την Όλια Σ. ,
τις τρεις μικρές μου ανιψιές Σοφία Δανάη και Έλενα...
στη μάνα Γη...

αφιερώνω την ψυχή μου γένους θηλυκού...

Στην Ο.

Τα φώτα αυτής της πόλης
θρυμματίζοντες πάγοι, κρεμασμένοι απειλητικά.
Δυο φρύδια έτοιμα να καταπιούν,
όλη την πρόοδο του "γένους"...
Μείναμε μόνοι κάπου στις λεωφόρους του σύμπαντος;
Ερώτημα στον Πλάτωνα... κι η απάντηση σκιές...
Γεμίσαμε το κενό με πλήξη
και το αύριο με αλκοόλ και χάπια στιγμές...
Ψωνισμένοι νέοι... θυσίες στα σκέλια γερασμένων εραστών.
Σε μια δημοκρατία που ξερνάει πτώματα από νέον και βροχή...
Θα φύγεις και εγώ θα μείνω εδώ να παρακολουθώ,
τους φωτισμένους πάγους να κρέμμονται απειλητικά...
Όλοι μαζί βουλιάζουμε ..
Παίξε το μπάσο, χορεύω..
Φεύγω..
Πετάω...
ξανά στην αγκαλιά ενός ηλεκτρικού σύρματος....
που τραγουδάει:

"Is there any hope in the kingdom of hopeless people?
Dark thoughts of a lost child... i will never be one of the shadows songs...
I am sorry... i am looking for one smile of the universe..."

Στους μαθητές δασκάλους μου... (ΟΣΕ και άλλους)

Σήμερα ξεκινούν οι πανελλαδικές εξετάσεις....

Αντί για την ανάλυση-νεκρολογία του εκπαιδευτικού μας συστήματος (την οποία ετοιμάζω για την αυτοποίηση) θα ήθελα να εκφράσω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη σε κάποιες μαθήτριες -ες μου, που στάθηκαν πολύτιμοι συνεργάτες, στην από κοινού προσπάθεια για τη δημιουργία μίας μικρής κοινότητας "απείθαρχων" συνειδήσεων... μέσα στη σαπισμένη καρδιά του "ελληνικού" σχολείου...

Τα τελευταία δύο χρόνια διδάσκω (οι καημένοι οι μαθητές μου) σε κάποιο "ελληνικό" σχολείο στην επαρχία.... Μαζί με τους συνεργάτες μου (Ψωνάρα που είμαι ... ε Ο;) αυτοσχεδιάσαμε (η καταραμένη Jazz), στα πλαίσια μίας εκπαίδευσης που αναπαράγει όλες τις κυρίαρχες αξίες της κοινωνίας μας (ανταποδοτικότητα, παραγωγικότητα, βόλεμα, ατομικισμό, γλύψιμο, καταστροφή της δημιουργικότητας των ανθρώπων, κατάργηση του ελεύθερου χρόνου, συσσώρευση σημείων καριέρας, χλευασμού της διαφορετικότητας, φαλοκρατισμό, πατριαρχία, ιεραρχία, τυπολατρεία, ολιγαρχία κλπ κλπ κλπ)...

Μαζί με τους συνεργάτες μαθητές μου, παίξαμε, χαρήκαμε, στεναχωρεθήκαμε, συγκρουστήκαμε, διαφωνήσαμε, συμφωνήσαμε, βαρεθήκαμε, βγήκαμε βόλτα στον ήλιο, αγγίξαμε ο ένας τον άλλον, διαλύσαμε την τάξη και την ξαναδημιουργήσαμε... Με τίποτα στον κόσμο δε θα άλλαζα όλες τις στιγμές που ζήσαμε μέσα και έξω από τις τάξεις... μέσα και έξω από τα στενά όρια του ιδρύματος μας... μέσα και έξω από το τυπικό πλαίσιο της λειτουργίας του σχολείου...

Μικροί μου συμμαθητές - μεγάλοι μου δάσκαλοι... θέλω να σας ευχαριστήσω για όλες τις στιγμές, τις σκέψεις σας, τις κρίσεις σας, τις αμφισβητήσεις σας, τα λόγια σας, τα συναισθήματα σας... Μα πιο πολύ από όλα σας ευχαριστώ για το μάθημα ζωής που μου δώσατε... αυτό της συνύπαρξης και της συνεργασίας... ΕΣΕΙΣ ξέρετε πόσο δύσκολο και μερικές φορές άβολο ήταν...

Θα πούνε κάποιοι πως γίνεται να εμπιστεύεσαι έφηβους και άβγαλτους ανθρώπους....;

Και όμως "κύριοι" υπουργοί, καθηγητές, γονείς, ... υπάνθρωποι του καναπέ και της βόλεψης... ευτυχώς για τα παιδιά του μέλλοντος... πέρα από τις πολυτελείς βιτρίνες των υπερκαταναλωτικών σας οργίων... μέσα στις αλλοτριωτικές δομές των θεσμών σας, κυκλοφορούν 17 χρονοι άνθρωποι, που τολμούν να ονειρεύονται ταξίδια σε άλλους κόσμους, να αμφισβητούν την πλαστικότητα των σχέσεων σας, να κρίνουν τα ιερά και τα όσια, να απειθαρχούν στις εντολές των διευθυντηρίων σας, να προτείνουν λύσεις, να σχεδιάζουν τις καθημερινές τους αποδράσεις, να γιορτάζουν τη ζωή, να αγαπούν και να ερωτεύονται, να λευτερώνουν τις τάξεις τους, να παθιάζονται με ένα ποίημα ή ένα φαινόμενο, να στραβώνουν με τα διατάγματα σας, να γράφουν, να μελετούν, να τραγουδούν,.... να δημιουργούν ελεύθερους χώρους.... ΝΑ ΖΟΥΝ

Μικροί μου συμμαθητές - Μεγάλοι μου δάσκαλοι... υποτίθεται σήμερα ξεκινάτε μία μεγάλη δοκιμασία... υποτίθεται η δοκιμασία αυτή κρίνει τις ζωές σας... υποτίθεται ότι έξω από την κρεατομηχανή των πανελλαδικών δεν υπάρχει μέλλον... Μεγάλα λόγια... υψηλές προσδοκίες... στον κόσμο των ζωντανών νεκρών της κοινωνίας μας...

Ξέρετε ότι δεν υπάρχει τίποτα που οφείλετε να αποδείξετε στους δήμιους της σκέψης και της ζωής... ξέρετε επίσης ότι σε αυτό το θέατρο του παραλόγου δεν υπάρχουν νικητές παρα μόνο ηττημένοι... Δε χρειάζεται να αποδείξετε τίποτα και σε κανέναν...

Το μόνο που οφείλετε είναι να φυλάξτε καλά το παιδί που έχετε μέσα σας... και σε πείσμα των καιρών να πραγματοποιήσετε τα όνειρα σας ... όποια κι αν είναι αυτά... όσο και αν κοστίζουν...

Σας ευχαριστώ για όλα

Αντί για ευχολόγια και συμπαράσταση κλείνω με τα λόγια ενός δασκάλου μου...

"Ένα σχολείο στο οποίο η ζωή πλήττει, δε διδάσκει παρα μόνο τη βαρβαρότητα"

(Ραούλ Βανεγκέμ, "Το τέλος της εξάρτησης. Προειδοποίηση προς τους μαθητές γυμνασίου και λυκείο", Εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος)

Νυχτερινή άσκηση

Η Μαντόνα του Στάλινγκραντ

Ταξίδεψε μέσα σε πλαστικές αγκαλιές
περπάτησε πλάϊ σε σκουριασμένα λόγια
Φυγάδεψε το όνειρο με τις παιδικές ψυχές - μεθυσμένων ποιητών
Θρήνησε τα ματωμένα μάτια έφηβων μανάδων
Πότισε την ψυχή του με αλκοόλ και θλίψη
Σκόνταψε στα σώματα νεκρών στρατιωτών...
Έψαξε την ουσία στις αυλές των ευγενών.
Κεράστηκε τον πόνο ιδρωμένων εργατών...

Έτσι, αγάπησε τη νύχτα............

Συμπλέγματα

Νιώθω ότι πάσχω από έναν μυστήριο κυνικό ρομαντισμό...
Τι είναι αυτό;
Είναι εκείνος ο αντιφατικός κόσμος συναισθημάτων, που σε κατακλύζουν στο σημείο ανισορροπίας ανάμεσα στη λογική και το πάθος.... Τι να κάνω ρε γουστάρω οι σχέσεις μου να κινούνται πάνω στην κόψη του επικοινωνιακού χάους... στα όρια των συστημάτων σας.... από μικρός προκαλούσα "θόρυβο"...

όχι δεν ήμουν ο άτακτος, ο σπαστικός, ο αντιπαθητικός της ιστορίας... όχι ποτέ... ήμουν ο συμπαθής μαλάκας που ήθελε να βγαίνει βόλτα με τα όνειρα του χέρι- χέρι.... να περπατάει μαζί τους στην άκρη της θάλασσας, να συζητάει μαζί τους, να απλώνει το χέρι και να μην πιάνει βυζί ή κώλο αλλά να αγγίζει την ψυχή, να ακούει την καρδιά, να μιλάει με το σώμα, να γεύεται όλες τις μυρωδιές και τα χρώματα της μάνας μας της φύσης... σε όλες τις διαστάσεις τους... ανεξάρτητα από χρώμα, φύλο, ύψος, περίμετρο στήθους, μπράτσα κλπ κλπ κλπ....

σιγά σιγά οι "ρομαντικές" μου αναζητήσεις.... έτσι τις λέτε εσείς... γίναν σχήματα... σχεδόν μανίες, που όσο πιο πολύ τις κυνηγούσα τόσο πιο πολύ απομακρυνόταν... όχι γιατί δεν μπορούσα να κατακτήσω αλλά γιατί το παιχνίδι γινόταν μία ανθρωποθυσία στο βωμό ενός ηλίθιου εγωϊσμού....έχανε τη μαγεία της επικοινωνίας και της επαφής... γινόταν ένας στόχος, ένα πρότζεκτ, ένας αριθμός...

Αυτό ήταν το τελευταίο κάστρο της ανθρώπινης κατάστασης που μισούσα... το παιχνίδι του κυνηγού και του θηράματος... αρνήθηκα και αυτή την πλευρά.... δεν είμαι κυνηγός.... αλλά όταν θέλω γίνομαι ένα πολύ δύσκολο θήραμα...
Είναι οι φορές που ο κυνισμός παίρνει κεφάλι απέναντι στο πάθος... τότε λοιπόν αφήνομαι στις άγριες ανθρωποθυσίες σας.... αυτές που συμβαίνουν καθημερινά στα σουπερμάρκετ, στα σχολεία, στις φυλακές, στα στρατόπεδα, στις οικογένειες, στις οργανώσεις σας.... μπαίνω μέσα διασκευαζω τις εφήμερες διασκεδάσεις σας, γίνομαι μέρος του τροχού σας.... και κυλάω παρέα με τους χειρότερους εφιάλτες μου... τι να κάνω.... είναι μία περίεργη σαδομαζοχιστική σχέση... δεν μπορώ χωρίς εσάς και δεν μπορείτε χωρίς εμένα...

Αλλά το πιο παράξενο από όλα είναι ότι ελπίζω πως κάπου εκεί έξω υπάρχει (ουν) άνθρωποι θηράματα, που αρνούνται την "ανθρώπινη" κατάσταση.... Τι να πεις... Η ελπίδα αυτή ίσως είναι μία λύση (απώθηση στο ασυνείδητο) της σαδομαζοχιστικής μας ανέραστης σχέσης....