Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008

Ένας πρώτος κύκλος της ζωής ΓΥΝΑΙΚΕΣ



Την Τετάρτη έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος της ζωής μου...
Εδώ στα μισά περίπου του ταξιδιού, άραξα μέσα στην χθεσινή νυχτερινή αγκαλιά του σύμπαντος, αναπολώντας όλες τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές....
Γέννηση, θάνατος, πορεία, τέλος, αρχή, στάσεις, τέχνες, γράμματα, σκέψεις, έρωτας, γεύσεις, ήχοι, φύση,
προσπάθησα να βρω έναν τίτλο για τον πρώτο κύκλο της περιπλάνησης μου...
...δημιουργία, απροσδιοριστία, χάος, παράγκα, έναστρη νύχτα, το τραγούδι της χαρμολύπης, χειμερινό ηλιοστάσιο, διόνυσος, μαρμελάδα από αστέρια, παραγάδι για ψάρεμα, ζητιάνος φεγγαριών, φανέρωση, το μπακάλικο των ονείρων, φίλοι....

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του πρώτου μισού της ζωής μου;
Τι θα μπορούσε να περιγράψει το ασταμάτητο παιχνίδι της χαράς, της δημιουργίας, του πόνου, της φιλίας, της θλίψης, του αποχαιρετισμού, της συντροφικότητας, της τρέλας, του τραγουδιού, της φροντίδας, της γέννησης...

Τον είπα λοιπόν ΓΥΝΑΙΚΕΣ...

Κι έτσι αφιέρωσα τη ζωή μου σε αυτές, που καθημερινά τριάντα έξι χρόνια με αγάπησαν μέσα από όλες τις πτυχές του σύμπαντος... που συντρόφεψαν και κάποιες συντροφεύουν ακόμα το ταξίδι μου προς τη δική μου Ιθάκη... το δικό μου πλανήτη...

Δεν είναι ονόματα βαριά, δεν έγιναν γνωστές παρά μόνο μέσα από αυτές τις γραμμές... όχι γιατί δεν είναι σπουδαίες, αλλά γιατί το δικό τους ταξίδι μοιάζει του ταξιδιού των άστρων... αθόρυβο αλλά γεμάτο μουσικές... νυχτερινό αλλά γεμάτο φως... εύοσμο γεμάτο λουλούδια μετάξια και κλωστές... απόμακρο αλλά όλο χάδια αγκαλιές... μια μικρή καλοκαιρινή φέτα καρπούζι με τυρί...

Έτσι απλά κυλήσατε και συνεχίζετε να κυλάτε αγαπημένες μέσα στο σώμα μου...

Στη μητέρα μου Σοφία,
τη γιαγιά μου Ματίνα,
τη θεία μου Ελένη,
τη θεία μου Ούλα,
τη Θέκλα,
τη Χριστίνα,
την Ελένη K. ,
την Όλια Σ. ,
τις τρεις μικρές μου ανιψιές Σοφία Δανάη και Έλενα...
στη μάνα Γη...

αφιερώνω την ψυχή μου γένους θηλυκού...

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2008

Στην Ο.



Τα φώτα αυτής της πόλης
θρυμματίζοντες πάγοι, κρεμασμένοι απειλητικά.
Δυο φρύδια έτοιμα να καταπιούν,
όλη την πρόοδο του "γένους"...
Μείναμε μόνοι κάπου στις λεωφόρους του σύμπαντος;
Ερώτημα στον Πλάτωνα... κι η απάντηση σκιές...
Γεμίσαμε το κενό με πλήξη
και το αύριο με αλκοόλ και χάπια στιγμές...
Ψωνισμένοι νέοι... θυσίες στα σκέλια γερασμένων εραστών.
Σε μια δημοκρατία που ξερνάει πτώματα από νέον και βροχή...
Θα φύγεις και εγώ θα μείνω εδώ να παρακολουθώ,
τους φωτισμένους πάγους να κρέμμονται απειλητικά...
Όλοι μαζί βουλιάζουμε ..
Παίξε το μπάσο, χορεύω..
Φεύγω..
Πετάω...
ξανά στην αγκαλιά ενός ηλεκτρικού σύρματος....
που τραγουδάει:

"Is there any hope in the kingdom of hopeless people?
Dark thoughts of a lost child... i will never be one of the shadows songs...
I am sorry... i am looking for one smile of the universe..."