Μέλλοντες χρόνοι

Θα έρθουν καιροί,
που θα δροσίζουμε τα σώματα μας
μες τα δύστροπα φαράγγια της
καθημερινής μας εξέγερσης και αλητείας.

Τότε οι λέξεις θα χτίζουν μικρές φωλιές α-νόητες
κελαηδώντας στα μούτρα των βασανιστών μας,
τραγούδια της αγάπης.

Οι σφαίρες των δημοκρατικών τους παρελθόντων
σα μικρές πυγολαμπίδες θα λούζονται
στους κρυστάλλινους καταρράκτες των βλεμάτων των αγέννητων παιδιών μας.

Και οι φωτογραφίες των νεκρών μας από τις φωτιές στους δρόμους μας,
προσανάμματα στις ανέμελες παρέες δίπλα στη θάλασσα
στα πόδια των θηλυκών μας βράχων.

Χαμόγελα, δάκρυα, ανάσες, θα καρφιτσώνουν δίπλα στα άστρα
τις μικρές ιστορίες της επαναστατημένης νιότης μας,

στολίζοντας τα πλεγμένα μαλλιά της πρωτοκόρης μας,
που σκαρφαλώνοντας στην κούνια της για πρώτη φορά
θα απλώσει τα χέρια της
απ' την αγκαλιά της συντροφιάς Μας
στην αέναη βόλτα της στις γειτονιές του Σύμπαντος.

Παροντικοί μας πόνοι
γλυκό προμήνυμα της γέννησης...

Χαοτικός

Πολυπλοκότητα, ανάδυση, χάος, κόψη, όριο, σύνορο, αταξία, αναρχία.

Σε ψάχνω ακόμα, στα μικρά βήματα του ονείρου, στις καθημερινές στιγμές, τις λεπτομέρειες: ενός νόστιμου φαγητού, ενός αγγίγματος, μίας λέξης.
Θέλω να σε ζω δίπλα μου, μέσα μου, να κυλάς μέσα στις φλέβες μου, να ανατριχιάζεις σε κάθε μικρό φιλί του ανέμου, να αναπνέεις με κάθε τρέμουλο του κεριού, να μυρίζεις το απειροελάχιστο...

πάλι κάθομαι και γράφω... είναι το ταξίδι μου... Ίσως ποτέ κανείς να μην το καταλάβει, έτσι όπως είναι, όπως αναδύεται και [Γ]ίνεται φράκταλ, σε σκέψεις, κραυγές, ανάσες, μυρωδιές, αγγίγματα, φωνές, χαμόγελα, δάκρυα, ατελείωτη αναζήτηση, ατέρμονους σκοπούς, ανάμνηση και λήθη... Ποιος θα μπορέσει τνα ξεδιπλώσει το χάος μου; να μπει σε κάθε πτυχή του;

Ποιος δεν φοβάται την ανησυχία μου, τις παιδικές μου απορίες, για δομή και αποδόμηση, για δημιουργία και απογείωση... μέσα στην ύλη, πάνω στα άστρα, μέσα στις λέξεις, ανάμεσα και πέρα από τις λέξεις... Εκεί που το φως συμπλέκεται με τον παρατηρητή μετουσιώνοντας το, αγκαλιά με το [παρ]άλογο ενός βιβλίου...

Ποιος είναι εκείνος που θα αγαπήσει τις σκοτεινές γωνιές του εαυτού μου, που θα ρίξει φως στην αδυναμία μου, μετατρέποντας το σκοτάδι σε μια λευκή τρύπα στην καρδιά του σύμπαντος....

Ποιο είναι εκείνο το παιδί, που θα ζήσει μες τις παιδικές χαρές του ονείρου μου μαζί μου, χτίζοντας πάνω στις κόψεις των αμμόλοφων μας, καλύβια να μεγαλώσουν οι λέξεις να γίνουν ποιήματα, παρατήρηση, χάρτες για το υπεραιώνιο, το υπερχρονικό ταξίδι στην αρχή του σύμπαντος.... πέρα από αυτό, πέρα από τα όρια, μέσα στην αγάπη μας;

Αυτός είμαι: μικρός, παθιασμένος με το λεπτομερές, καβάλα στην τρέλα του ελάχιστου, του απειροστού θαύματος που [γ]ίνεται ζωή...

Αυτός είμαι και δεν είμαι κανένας... χωρίς σχήμα, χωρίς τελεία, χωρίς ταυτότητα, χωρίς είναι... ένα απέραντο κύμα, μια ροή, ένα γίγνεσθαι... ένας χαοτικός πάνω στην κόψη της τάξης.....άνοιξη,καλοκαίρι,χειμώνα, φθινόπωρο.. ένα ταξίδι μέσα και πέρα... από [...]

Χειμώνας 2008 - Το τρένο

Train By Nicolas Mocan

Είναι διαφορετικός αυτός ο χειμώνας. Θέλω να πάρω ένα τρένο και να φύγω... Ούτε αυτοκίνητα, ούτε λεωφορεία... Τρένο... Αργά,σταθερά να απολαμβάνω κάθε του ανάσα... κάθε του λυγμό και κάθε του γέλιο... Και σε κάθε σταθμό να πετάω από μέσα του συμπλέγματα, μίζερες επαφές, ώψιμους επαναστάτες, αποστάτες από το όνειρο, καθημερινά ναυάγια της εποχής μας.... και σε κάθε σταθμό να παίρνω μαζί μου τα βλέμματα των παιδιών που δε γεννήθηκαν ακόμα, τις ελπίδες ξεπεσμένων εραστών που τόσο καιρό σώπαιναν στους δρόμους, στα σχολεία, στα εργοστάσια, και στις φυλακές... τους χαρταετούς που δεν πέταξαν ακόμα...
και όλοι μαζί ταξιδιώτες σε κάθε ανάσα του τρένου να στροβιλιστούμε μέσα στον παγωμένο ουρανό, ανάβοντας φωτιές στα ερείπια του κόσμου που φεύγει...

Αρκούδα - παραμύθι με θλιμμένο τέλος

...Σε έναν πλανήτη όχι πολύ μακρινό από το δικό μας...σε μία μεγάλη Αυτοκρατορία
ζούσε ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα μία αρκούδα. Ο πλανήτης αυτός είχε καταστραφεί από την εκδικητική και εγωϊστική μανία κάποιων ανθρώπων, των φρουρών της Αυτοκρατορίας, που με κάθε μέσο διέδιδαν τις "προοδευτικές" αρχές του πολιτισμού τους σε όλα τα ζωντανά πλάσματα του πλανήτη... ζώα, φυτά, ανθρώπους... ξεριζώνοντας από κάθε ύπαρξη και το παραμικρό ίχνος "ζωϊκών" συναισθημάτων... στο όνομα των Λογικά Ανώτερων Όντων της Ύπαρξης.. (ΛΑΟΥ)

Η Αρκούδα μας ήταν η τελευταία σε αυτόν τον πλανήτη και οι φίλοι της τη φώναζαν Αγάπη, γιατί με το γάλα και τις περιπέτειες της μεγάλωνε σε μία μικρή πόλη, μακριά από τα "πολιτισμένα" νύχια των ανθρώπων, μία μικρή πριγκήπισσα η Όλια... με μία μοναδική βασική αρχή: την χωρίς αντάλλαγμα προσφορά της αγάπης της σε κάθε ζωντανό πλάσμα του πλανήτη... την αληθινή αλτρουϊστική Αγάπη...
Έτσι μία παράξενη συμμαχία είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στην Αγάπη και στους φίλους της...

Η Αγάπη φλέρταρε με τα δέντρα και τα αγριολούλουδα, τραγουδούσε στα αστέρια και τις κορφές,ανέπνεε τον ελεύθερο αέρα των βουνών, τρεφόταν με το άγριο μέλι της ζωής... και ακολουθώντας τα ποτάμια.. διέσχιζε κάθε μέρα από τα δυτικά προς τα ανατολικά και αντίστροφα τον Όλυμπο... (το πιο ψηλό βουνό του πλανήτη) προσφέροντας τη ζωή της... για να μεγαλώνει η Όλια με το γάλα και τα κατορθώματα της...

Όμως η μανία των φρουρών της Αυτοκρατορίας, που όπως είπαμε βάλθηκαν να ξεριζώσουν κάθε ίχνος "ζωικών" συναισθημάτων άρχισε να κυνηγάει την τελευταία αρκούδα του κόσμου... γιατί τολμούσε να ζει έξω από τη Λογική ροή των πραγμάτων, ελεύθερη να βουτάει το δάκτυλο στο μέλι... προσφέροντας χωρίς κανένα αντάλλαγμα το γάλα και τα κατορθώματα της για να μεγαλώνει η μικρή μας πριγκήπισσα...

η Αγάπη όσο και αν έτρεχε να ξεφύγει...από τα βέλη των Φρουρών... τόσο πλησίαζε στο τέλος της...
κι όσο πλησίαζε στο τέλος της τόσο μεγάλωνε η θέληση της να προσφέρει στην Όλια την αγάπη της...

Οι φρουροί ολοένα και την πλησίαζαν...ολοένα και βρισκόταν κοντά στο στόχο τους να αφανίσουν την αρκούδα σύμβολο... ώσπου την περικύκλωσαν, στόχευσαν και ένα θανατηφόρο βέλος βρήκε στη μεγάλη της καρδιά... κάτω από τα στήθη που χάριζαν το γάλα στη μικρή μας Όλια...

και όπως η Αγάπη πέθαινε άρχισε να θρηνεί ουρλιάζοντας όχι για το δικό της τέλος...
αλλά για τη μικρή Όλια, που με το γάλα και τα κατορθώματα της μάθαινε για το ανεξάντλητο μεγαλείο της Αγάπης... μάθαινε να αγαπάει κάθε διαφορετικό πλάσμα στον κόσμο της... μάθαινε να ζει προσφέροντας ζωή...

Η τραυματισμένη καρδιά της Αγάπης δεν έσταξε αίμα αλλά γάλα και από το γάλα της μεγάλωσε μία μεγάλη καρπουζιά,
και τα μάτια της Αγάπης δάκρυσαν γεμάτα θλίψη... και από τα δάκρυα της ποτίστηκε η καρπουζιά για πάντα...
να τρώει η μικρή μας Όλια να γεύεται τη ζωή ... να δροσίζει το θυμό και την καρδιά της και να θυμάται την αρκούδα που της χάριζε Αγάπη... την αρκούδα που της πρόσφερε ζωή...

ΥΓ. η ιστορία αυτή είναι αφιερωμένη στην τελευταία αρκούδα του Ολύμπου, που η ιστορία της γέμιζε με ευγνωμοσύνη όλους εμάς που αγαπήσαμε την άγρια ζωή της... σύμβολο της αναγέννησης της φύσης και της ψυχής μας. Σε ευχαριστούμε θα σε θυμόμαστε για πάντα...ως το δικό μας τέλος.

Ένας πρώτος κύκλος της ζωής ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Την Τετάρτη έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος της ζωής μου...
Εδώ στα μισά περίπου του ταξιδιού, άραξα μέσα στην χθεσινή νυχτερινή αγκαλιά του σύμπαντος, αναπολώντας όλες τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές....
Γέννηση, θάνατος, πορεία, τέλος, αρχή, στάσεις, τέχνες, γράμματα, σκέψεις, έρωτας, γεύσεις, ήχοι, φύση,
προσπάθησα να βρω έναν τίτλο για τον πρώτο κύκλο της περιπλάνησης μου...
...δημιουργία, απροσδιοριστία, χάος, παράγκα, έναστρη νύχτα, το τραγούδι της χαρμολύπης, χειμερινό ηλιοστάσιο, διόνυσος, μαρμελάδα από αστέρια, παραγάδι για ψάρεμα, ζητιάνος φεγγαριών, φανέρωση, το μπακάλικο των ονείρων, φίλοι....

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του πρώτου μισού της ζωής μου;
Τι θα μπορούσε να περιγράψει το ασταμάτητο παιχνίδι της χαράς, της δημιουργίας, του πόνου, της φιλίας, της θλίψης, του αποχαιρετισμού, της συντροφικότητας, της τρέλας, του τραγουδιού, της φροντίδας, της γέννησης...

Τον είπα λοιπόν ΓΥΝΑΙΚΕΣ...

Κι έτσι αφιέρωσα τη ζωή μου σε αυτές, που καθημερινά τριάντα έξι χρόνια με αγάπησαν μέσα από όλες τις πτυχές του σύμπαντος... που συντρόφεψαν και κάποιες συντροφεύουν ακόμα το ταξίδι μου προς τη δική μου Ιθάκη... το δικό μου πλανήτη...

Δεν είναι ονόματα βαριά, δεν έγιναν γνωστές παρά μόνο μέσα από αυτές τις γραμμές... όχι γιατί δεν είναι σπουδαίες, αλλά γιατί το δικό τους ταξίδι μοιάζει του ταξιδιού των άστρων... αθόρυβο αλλά γεμάτο μουσικές... νυχτερινό αλλά γεμάτο φως... εύοσμο γεμάτο λουλούδια μετάξια και κλωστές... απόμακρο αλλά όλο χάδια αγκαλιές... μια μικρή καλοκαιρινή φέτα καρπούζι με τυρί...

Έτσι απλά κυλήσατε και συνεχίζετε να κυλάτε αγαπημένες μέσα στο σώμα μου...

Στη μητέρα μου Σοφία,
τη γιαγιά μου Ματίνα,
τη θεία μου Ελένη,
τη θεία μου Ούλα,
τη Θέκλα,
τη Χριστίνα,
την Ελένη K. ,
την Όλια Σ. ,
τις τρεις μικρές μου ανιψιές Σοφία Δανάη και Έλενα...
στη μάνα Γη...

αφιερώνω την ψυχή μου γένους θηλυκού...

Στους μαθητές δασκάλους μου... (ΟΣΕ και άλλους)

Σήμερα ξεκινούν οι πανελλαδικές εξετάσεις....

Αντί για την ανάλυση-νεκρολογία του εκπαιδευτικού μας συστήματος (την οποία ετοιμάζω για την αυτοποίηση) θα ήθελα να εκφράσω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη σε κάποιες μαθήτριες -ες μου, που στάθηκαν πολύτιμοι συνεργάτες, στην από κοινού προσπάθεια για τη δημιουργία μίας μικρής κοινότητας "απείθαρχων" συνειδήσεων... μέσα στη σαπισμένη καρδιά του "ελληνικού" σχολείου...

Τα τελευταία δύο χρόνια διδάσκω (οι καημένοι οι μαθητές μου) σε κάποιο "ελληνικό" σχολείο στην επαρχία.... Μαζί με τους συνεργάτες μου (Ψωνάρα που είμαι ... ε Ο;) αυτοσχεδιάσαμε (η καταραμένη Jazz), στα πλαίσια μίας εκπαίδευσης που αναπαράγει όλες τις κυρίαρχες αξίες της κοινωνίας μας (ανταποδοτικότητα, παραγωγικότητα, βόλεμα, ατομικισμό, γλύψιμο, καταστροφή της δημιουργικότητας των ανθρώπων, κατάργηση του ελεύθερου χρόνου, συσσώρευση σημείων καριέρας, χλευασμού της διαφορετικότητας, φαλοκρατισμό, πατριαρχία, ιεραρχία, τυπολατρεία, ολιγαρχία κλπ κλπ κλπ)...

Μαζί με τους συνεργάτες μαθητές μου, παίξαμε, χαρήκαμε, στεναχωρεθήκαμε, συγκρουστήκαμε, διαφωνήσαμε, συμφωνήσαμε, βαρεθήκαμε, βγήκαμε βόλτα στον ήλιο, αγγίξαμε ο ένας τον άλλον, διαλύσαμε την τάξη και την ξαναδημιουργήσαμε... Με τίποτα στον κόσμο δε θα άλλαζα όλες τις στιγμές που ζήσαμε μέσα και έξω από τις τάξεις... μέσα και έξω από τα στενά όρια του ιδρύματος μας... μέσα και έξω από το τυπικό πλαίσιο της λειτουργίας του σχολείου...

Μικροί μου συμμαθητές - μεγάλοι μου δάσκαλοι... θέλω να σας ευχαριστήσω για όλες τις στιγμές, τις σκέψεις σας, τις κρίσεις σας, τις αμφισβητήσεις σας, τα λόγια σας, τα συναισθήματα σας... Μα πιο πολύ από όλα σας ευχαριστώ για το μάθημα ζωής που μου δώσατε... αυτό της συνύπαρξης και της συνεργασίας... ΕΣΕΙΣ ξέρετε πόσο δύσκολο και μερικές φορές άβολο ήταν...

Θα πούνε κάποιοι πως γίνεται να εμπιστεύεσαι έφηβους και άβγαλτους ανθρώπους....;

Και όμως "κύριοι" υπουργοί, καθηγητές, γονείς, ... υπάνθρωποι του καναπέ και της βόλεψης... ευτυχώς για τα παιδιά του μέλλοντος... πέρα από τις πολυτελείς βιτρίνες των υπερκαταναλωτικών σας οργίων... μέσα στις αλλοτριωτικές δομές των θεσμών σας, κυκλοφορούν 17 χρονοι άνθρωποι, που τολμούν να ονειρεύονται ταξίδια σε άλλους κόσμους, να αμφισβητούν την πλαστικότητα των σχέσεων σας, να κρίνουν τα ιερά και τα όσια, να απειθαρχούν στις εντολές των διευθυντηρίων σας, να προτείνουν λύσεις, να σχεδιάζουν τις καθημερινές τους αποδράσεις, να γιορτάζουν τη ζωή, να αγαπούν και να ερωτεύονται, να λευτερώνουν τις τάξεις τους, να παθιάζονται με ένα ποίημα ή ένα φαινόμενο, να στραβώνουν με τα διατάγματα σας, να γράφουν, να μελετούν, να τραγουδούν,.... να δημιουργούν ελεύθερους χώρους.... ΝΑ ΖΟΥΝ

Μικροί μου συμμαθητές - Μεγάλοι μου δάσκαλοι... υποτίθεται σήμερα ξεκινάτε μία μεγάλη δοκιμασία... υποτίθεται η δοκιμασία αυτή κρίνει τις ζωές σας... υποτίθεται ότι έξω από την κρεατομηχανή των πανελλαδικών δεν υπάρχει μέλλον... Μεγάλα λόγια... υψηλές προσδοκίες... στον κόσμο των ζωντανών νεκρών της κοινωνίας μας...

Ξέρετε ότι δεν υπάρχει τίποτα που οφείλετε να αποδείξετε στους δήμιους της σκέψης και της ζωής... ξέρετε επίσης ότι σε αυτό το θέατρο του παραλόγου δεν υπάρχουν νικητές παρα μόνο ηττημένοι... Δε χρειάζεται να αποδείξετε τίποτα και σε κανέναν...

Το μόνο που οφείλετε είναι να φυλάξτε καλά το παιδί που έχετε μέσα σας... και σε πείσμα των καιρών να πραγματοποιήσετε τα όνειρα σας ... όποια κι αν είναι αυτά... όσο και αν κοστίζουν...

Σας ευχαριστώ για όλα

Αντί για ευχολόγια και συμπαράσταση κλείνω με τα λόγια ενός δασκάλου μου...

"Ένα σχολείο στο οποίο η ζωή πλήττει, δε διδάσκει παρα μόνο τη βαρβαρότητα"

(Ραούλ Βανεγκέμ, "Το τέλος της εξάρτησης. Προειδοποίηση προς τους μαθητές γυμνασίου και λυκείο", Εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος)

Διαβάζει η γιαγιά μας - ένα παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά

- Γιαγιά τι είναι αγάπη; Ρώτησε η Μέλια... και η γιαγιά μας η καλή άρχισε να αφηγείται

" Κάποτε σε μία πόλη ζούσε ένα παιδί... ούτε πολύ μεγάλο ούτε πολύ μικρό.... Ο κόσμος το είχε καταλάβει... ήταν ψωνάρα ... αλλά στην πραγματικότητα ήταν αυτό που ακούγαν στα παιδικά παραμύθια... Αλαφροΐσκιωτος...
Δεν είχε βάδισμα ανθρώπινο... δε θύμιζε πλάσμα αυτής της γης... Τα βράδυα περπατούσε και μιλούσε με το φεγγάρι... και το φεγγάρι του σκάρωνε παιχνίδια με πριγκήπισσες και δράκους...

Δεν ήταν από αυτόν τον κόσμο... κι αυτός δεν το έκρυβε... γιατί να το κρύψει άλλωστε... τι είχε να χάσει; τι είχε να κερδίσει;

Ένα βράδυ σαν το χθεσινό, σε μία μεγάλη βόλτα στα σοκάκια μίας σύγχρονης πόλης, ούτε μικρής ούτε μεγάλης, περπατώντας με μοναδική παρέα το φεγγάρι, σε ένα σκοτεινό στενό, συνάντησε ένα κορίτσι...
Παράξενο σκέφτηκε... τι κάνει μόνο του ένα κορίτσι μέσα στα στενά... το φεγγάρι για ένα περίεργο λόγο κρύφτηκε πίσω από τα ψηλά κτίρια της πόλης....

Ο φίλος μας πλησίασε διστακτικά το κορίτσι... παρατήρησε το στρογγυλό σαν γεμάτο αυγουστιάτικο φεγγάρι πρόσωπο της.... του χαμογέλασε... της χαμογέλασε....

Άπλωσε το χέρι του προς την μακριά φράντζα που έκρυβε τα μάτια της... της τράβηξε την κουρτίνα από το βλέμμα και τότε μία μεγάλη λάμψη πρόβαλε και φώτισε το σκοτεινό σοκάκι...και η νύχτα έγινε μέρα...
Λες και το σύμπαν είχε συγκεντρώσει όλη τη δύναμη του σε αυτό το βλέμμα...
Τότε το στήθος του φίλου μας άρχισε να σφίγγει από την έκσταση... ένα ποτάμι χρωμμάτων, μουσικών, γεύσεων, έστησαν χορό μέσα στο σώμα του....

Το κορίτσι δίστασε που ο φίλος μας φανέρωσε το φωτεινό της βλέμμα... τόσα χρόνια έκρυβε καλά το μυστικό της από τον κόσμο γιατί φοβόταν, πως οι άνθρωποι πολύ εύκολα θα δίκαζαν το βλέμμα της ... θα της φορούσαν μία ταμπέλα... θα κυκλοφορούσε στα σοκάκια του κόσμου ως η Διαφορετική.... η Άλλη.... η Αλλόκοτη....

Για ένα περίεργο λόγο το κορίτσι άπλωσε το χέρι της στο πρόσωπο του.... Παρατήρησε κάτι που κανένας δεν είχε δει ποτέ.... Στο πρόσωπο του καθρεφτιζόταν όλη η αγάπη αλλά και η θλίψη του κόσμου... Το κορίτσι φοβήθηκε ... δεν ήξερε τι... αλλά φοβόταν.... ήταν μπερδεμένη πολύ....
Από τη μία ήθελε να πέσει στην αγκαλιά του αλλά από την άλλη μία περίεργη φωνή μέσα της την εμπόδιζε...
Η νύχτα μεγάλωσε... λες και δεν ήθελε να τελειώσει αυτή η ιστορία....
Τα δυο παιδιά μείναν έτσι για πολλές ώρες... κοιτούσαν ο ένας τον άλλον... Ο φίλος μας εκστασιασμένος... το κορίτσι μπερδεμένο.....

Το φεγγάρι γεμάτο περιέργεια κρυφοκοίταξε τα δυο παιδιά.... Και φύσηξε ένα δυνατό φως στα πρόσωπα τους.... τα παιδιά ζαλίστηκαν και έπεσαν το ένα μέσα στην αγκαλιά του άλλου....
Και μείναν έτσι για πολλές - πολλές ώρες... αναπνέοντας το ένα την αναπνοή του άλλου...

και όσο περνούσε η ώρα, τόσο οι αναπνοές τους δίναν το ρυθμό στα αστέρια, που θαύμαζαν τις μουσικές αναπνοές του ζευγαριού...."

- Κατάλαβες μικρή μου τι είναι η Αγάπη;.... ρώτησε η γιαγιά
και η Μέλια γεμάτη αφέλεια απάντησε... Ναι γιαγιά μου, κατάλαβα.... είναι το τραγούδι των παιδιών... που είναι αγκαλιά μέσα στη νύχτα...
Η γιαγιά χαμογέλασε.... και ρώτησε.... Ξέρεις τι έγιναν τα παιδιά καλή μου;
-Τι γιαγιά, ρώτησε η Μέλια

.... "ήταν τόσο μεγάλος ο θαυμασμός των αστεριών για τη μουσική των δυο παιδιών, που αποφάσισαν να τα πάρουν ψηλά στους ουρανούς...
Και από τότε τα δυο παιδιά παίζουν τις μουσικές τους για να μεγαλώσουν τα μικρά αστέρια, σαν και σένα..... Μέλια μου...."

Και η γιαγιά άπλωσε τα χέρια της και έσφιξε τη μικρή μας Μέλια στην αγκαλιά της... της έδωσε ένα μεγάλο φιλί.... και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα....

* H Μέλια είναι αληθινό πρόσωπο και για όσους δεν πιστεύουν ας ρωτήσουν τη φίλη μου την ai8erovamon στο Κλωστή Παραμυθιού

First We Take Manhattan - Leonard Cohen

First We Take Manhattan - Leonard Cohen (You Tube)
They sentenced me to twenty years of boredom
For trying to change the system from within
I'm coming now, I'm coming to reward them
First we take Manhattan, then we take Berlin
I'm guided by a signal in the heavens
I'm guided by this birthmark on my skin
I'm guided by the beauty of our weapons
First we take Manhattan, then we take Berlin

I'd really like to live beside you, baby
I love your body and your spirit and your clothes
But you see that line there moving through the station?
I told you, I told you, told you, I was one of those

Ah you loved me as a loser, but now you're worried that I just might win
You know the way to stop me, but you don't have the discipline
How many nights I prayed for this, to let my work begin
First we take Manhattan, then we take Berlin

I don't like your fashion business mister
And I don't like these drugs that keep you thin
I don't like what happened to my sister
First we take Manhattan, then we take Berlin

I'd really like to live beside you, baby ...

And I thank you for those items that you sent me
The monkey and the plywood violin
I practiced every night, now I'm ready
First we take Manhattan, then we take Berlin

I am guided

Ah remember me, I used to live for music
Remember me, I brought your groceries in
Well it's Father's Day and everybody's wounded
First we take Manhattan, then we take Berlin

Ένα διαφορετικό SMS

Αργοπεθαίνει

όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,

επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο

και τα διαλυτικά σημεία στο "ι"

αντί ενός συνόλου συγκινήσεων

που κάνουν να λάμπουν τα μάτια,

που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο,

που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα

για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του

να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του

ή για την ασταμάτητη βροχή. Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Pablo Neruda

Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού - Γιάννης Ρίτσος

Χτές βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ΄το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.

Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους. Κι ήτανε σαν αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης.

Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.

Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.

Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.

Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα. Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν. Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.

Γι' αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι.

Ο δικός μας χαρταετός

Μεσάνυχτα Σαββάτου, πέρασαν τρία ποιήματα από το σπίτι μου... Οι τίτλοι τους: Lady in Malibu nights, Red wine cheeks, Little sunsmile...

Το Little sunsmile δυσκολεύτηκε όπως πάντα να βρει το κατώφλι του σπιτιού μου και έφτασε με μία μικρή καθυστέρηση....

Η επίσκεψη τους δεν ήταν μία εθιμοτυπική ιστορία... πέρασαν για να μου εμπιστευτούν ένα καινούριο υλικό για την κατασκευή των δικών μας χαρταετών...

η μυστική φόρμουλα του νέου υλικού είναι φτιαγμένη σε χαρτί ζωγραφισμένο με λέξεις όνειρα... δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί εμπιστεύτηκαν σε μένα το μυστικό τους όπλο, αλλά τους υπόσχομαι ότι με αυτό θα φτιάξω τους πιο ζυγισμένους χάρτινους αετούς...

Στα τρία αυτά ποιήματα δεν μπορώ παρά να χαρίσω ένα ποίημα του παλιού μου φίλου Yeats

Διαβάζεται δυνατά...

A DRINKING SONG
W.B. Yeats
Wine comes in at the mouth

And love comes in at the eye;

That's all we shall know for truth

Before we grow old and die.

I lift the glass to my mouth,

I look at you, and I sigh.