Κόντρα-μπάσο

Αριθμοί γδάρτες των δρόμων μας,
παραστρατημένα όνειρα στην αγκαλιά του χρόνου.
Βήματα στο κενό πάνω σε θρυματισμένους καθρέφτες.

Το πρόσωπο της νύχτας χαμογελάει στη θλίψη μου
καπνισμένοι στίχοι, τραγουδιστά σκαμπώ
αγκαλιάζουν τα μεγάλα οπίσθια
μικρών κυριών, με πρησμένα από το μίσος χείλη.

Παγιδευτήκαμε σε λέξεις πληγμένες στο βόθρο της λογικής σας.
Ένα γιατί βουτηγμένο στις ρεματιές του θανάτου μας.

Υπάρχω ανάμεσα στις αναφορές των δύστροπων δικτυοκρατών.
Υπάρχω στο δρόμο απειρίζοντας τα εγκεφαλικά μου...

Υπάρχω στο μυαλό μιας οχιάς που δαγκώνει ανυπεράσπιστη το δήμιο της...

Δεν υπάρχω... είμαι μόνος σ' ένα δρόμο λίγο πριν το γεννέθλιο
δάκρυ μιας βιασμένης παναγιάς...

Από ένα θεό, για ένα θεό, για τη "σωτηρία" των ανθρώπων...

Γεννέθλια είναι

Απόψε στα γεννέθλια ενός νεκρού,
λίγο πριν τη ζωή του αιώνιου τίποτα,
αναζητώ ένα στόχο που θα απεγκλωβίσει το άπειρο φως
μες τη σκοτεινή τρύπα των κελιών του μυαλού μου.

Θάνατοι, μικροί καθημερινοί θάνατοι
δυσβάσταχτα τέλη στις τσέπες των κρατικών σκυλιών.

Δεν αντέχεται η μπόχα των χαλασμένων δοντιών τους...
γεμάτα σαπισμένες τροφές στα μεσοδόντια διαστήματα της φρίκης τους.

Θα ξεράσω το αίμα...
ο εγκέφαλοςμου αρνείται πεισματικά να μείνει μές το κρανίο μου...

Οπλίζω,
την τελευταία φορά που κοίταξα τα μάτια της σφαίρας, χωρίς σκοπό...
σφύριζα τα γράμματα σου...
Α -Γ - Α - Π - Η

Παρελθόν

Παρελθόντα ερωτευμένα με τις λέξεις
Ανάβουν τσιγάρο μπροστά στο παρόν των λόγων σου
Αγορές, αριθμοί, αναφιλητά ανθρώπων
να κυλούν μέσα στις αγκαλιές των άδειων πόλεων.

Ούτε ένας νεκρός στο διάβα μου.
Στις πολιτείες η μυρωδιά καμμένων πτωμάτων
ζωγραφίζουν τα φρικτά πρόσωπα των διωκτών της αναπνοής μου.

Ξερνάω μίσος πάνω μου
μετουσιώνοντας τον πόνο σε ένα χάδι προς τον ουρανό.
Τα ζύγια μου λειψά.
Ο άνεμος ζεστός μπαρουτιασμένος
παρασέρνει το σώμα μου στο επόμενο πεδίο της μάχης.
Δεν το διάλεξα εγώ.

Αναπολώ το τροχάδη μες τις κοιλάδες των δακρύων σου
Γυναίκα, αδερφή, μάνα, συντρόφισσα...
να τραγουδήσω το όνομα της
για πάντα μέχρι το τέλος... Ελευθερία

Χαρτοπόλεμος

Αστραπή
Ήλιος
Ανεμώνα
Γαλαξίες
Νερό
Ζωή
Γέννηση
Μέλι
Ανεμώνα
Αρσινόη
Για πάντα
Ζωή
Αγάπη
Θέληση
Άνεμος
Χάρτινος αετός

Μαριονέτες στα χέρια του φόβου,
άνθρωποι ξεχασμένοι από τα άστρα.
Σε έναν κόσμο απλήρωτων λογαριασμών,
πνίγουν την κραυγή τους.
Ξελεπιάζοντας τις χορδές τους,
στα τραπέζια της μεγάλης σφαγής.

Ένα βράδυ, ένα μαχαίρι, ένα βλέμμα
μια πορεία,
υγρασία...

Κόκκινο φεγγάρι,
μαύρος ο ήλιος.
Ζευγαρώνουν μέσα στα πεδία των μαχών,
κάτω στην κοιλάδα με τους ανεμόμυλους...

Πόση αγάπη μπορείς να αντέξεις ρε φίλε;

Χαοτικός

Πολυπλοκότητα, ανάδυση, χάος, κόψη, όριο, σύνορο, αταξία, αναρχία.

Σε ψάχνω ακόμα, στα μικρά βήματα του ονείρου, στις καθημερινές στιγμές, τις λεπτομέρειες: ενός νόστιμου φαγητού, ενός αγγίγματος, μίας λέξης.
Θέλω να σε ζω δίπλα μου, μέσα μου, να κυλάς μέσα στις φλέβες μου, να ανατριχιάζεις σε κάθε μικρό φιλί του ανέμου, να αναπνέεις με κάθε τρέμουλο του κεριού, να μυρίζεις το απειροελάχιστο...

πάλι κάθομαι και γράφω... είναι το ταξίδι μου... Ίσως ποτέ κανείς να μην το καταλάβει, έτσι όπως είναι, όπως αναδύεται και [Γ]ίνεται φράκταλ, σε σκέψεις, κραυγές, ανάσες, μυρωδιές, αγγίγματα, φωνές, χαμόγελα, δάκρυα, ατελείωτη αναζήτηση, ατέρμονους σκοπούς, ανάμνηση και λήθη... Ποιος θα μπορέσει τνα ξεδιπλώσει το χάος μου; να μπει σε κάθε πτυχή του;

Ποιος δεν φοβάται την ανησυχία μου, τις παιδικές μου απορίες, για δομή και αποδόμηση, για δημιουργία και απογείωση... μέσα στην ύλη, πάνω στα άστρα, μέσα στις λέξεις, ανάμεσα και πέρα από τις λέξεις... Εκεί που το φως συμπλέκεται με τον παρατηρητή μετουσιώνοντας το, αγκαλιά με το [παρ]άλογο ενός βιβλίου...

Ποιος είναι εκείνος που θα αγαπήσει τις σκοτεινές γωνιές του εαυτού μου, που θα ρίξει φως στην αδυναμία μου, μετατρέποντας το σκοτάδι σε μια λευκή τρύπα στην καρδιά του σύμπαντος....

Ποιο είναι εκείνο το παιδί, που θα ζήσει μες τις παιδικές χαρές του ονείρου μου μαζί μου, χτίζοντας πάνω στις κόψεις των αμμόλοφων μας, καλύβια να μεγαλώσουν οι λέξεις να γίνουν ποιήματα, παρατήρηση, χάρτες για το υπεραιώνιο, το υπερχρονικό ταξίδι στην αρχή του σύμπαντος.... πέρα από αυτό, πέρα από τα όρια, μέσα στην αγάπη μας;

Αυτός είμαι: μικρός, παθιασμένος με το λεπτομερές, καβάλα στην τρέλα του ελάχιστου, του απειροστού θαύματος που [γ]ίνεται ζωή...

Αυτός είμαι και δεν είμαι κανένας... χωρίς σχήμα, χωρίς τελεία, χωρίς ταυτότητα, χωρίς είναι... ένα απέραντο κύμα, μια ροή, ένα γίγνεσθαι... ένας χαοτικός πάνω στην κόψη της τάξης.....άνοιξη,καλοκαίρι,χειμώνα, φθινόπωρο.. ένα ταξίδι μέσα και πέρα... από [...]

ΕΞΟΔΟΣ

Θέλω να βγω έξω
να κάνω ένα τσιγάρο
και μετά να γύρω μες
την αγκαλιά του δρόμου να κοιμηθώ.

Να σβήσω μες την αυγή
με τις νυχτερινές λάμπες της πόλης.

Στήνοντας ένα χορό πάνω στα ματωμένα μνήματα
των ερωτευμένων κοριτσιών,
που πνίγουν τον σαπισμένο κόσμο μας
ανάμεσα στα δακρυσμένα πόδια τους.

Μεσαίωνας, και ο χρόνος απειρίζει τα λαίμαργα
βλέμματα των υβριδικών σπόρων του θανάτου.

Το μηδέν δεν υπάρχει, παρά μόνο για να θυμίζει
το παγωμένο χαράκωμα στο πρόσωπο σου.
Εκεί που δίνονται οι τελευταίες μάχες των μολυβένιων
στρατιωτών σου.

Μύριος Άνεμος

Κάποτε θα φυσήξει πάνω σου ο καθαρός πρωϊνός αέρας μιας άνοιξης,
να του ανοίξεις,
ίσως είμαι εγώ...
που θα σκύβω να χτενίσω τα μικρά χαμόγελα των ματιών σου -

ίσως τότε τα παιδιά να βρουν μια παιδική χαρά να παίζουν στην ποδιά σου.

Ως τότε
να θυμάσαι

τις νεκρές πολιτείες των ανθρώπων,
που πολεμώντας σου έλεγα αλλάζουν.

Τα βλεφαρίσματα του ήλιου που τρεμόπαιζαν
σε κάθε σύντομη συνάντηση με το φως των περιπάτων σου,

το νυχτερινό τραγούδι της σελήνης,
στους νεογέννητους λύκους
πίσω από το θόρυβο της μάχης.

Ως τότε μην καρτεράς μες την σιωπή τους,

να ονειρεύεσαι
τα μικρά σγουρά σου δάκτυλα

ανάμεσα στα μαλλιά μου....