Μύριος Άνεμος

Κάποτε θα φυσήξει πάνω σου ο καθαρός πρωϊνός αέρας μιας άνοιξης,
να του ανοίξεις,
ίσως είμαι εγώ...
που θα σκύβω να χτενίσω τα μικρά χαμόγελα των ματιών σου -

ίσως τότε τα παιδιά να βρουν μια παιδική χαρά να παίζουν στην ποδιά σου.

Ως τότε
να θυμάσαι

τις νεκρές πολιτείες των ανθρώπων,
που πολεμώντας σου έλεγα αλλάζουν.

Τα βλεφαρίσματα του ήλιου που τρεμόπαιζαν
σε κάθε σύντομη συνάντηση με το φως των περιπάτων σου,

το νυχτερινό τραγούδι της σελήνης,
στους νεογέννητους λύκους
πίσω από το θόρυβο της μάχης.

Ως τότε μην καρτεράς μες την σιωπή τους,

να ονειρεύεσαι
τα μικρά σγουρά σου δάκτυλα

ανάμεσα στα μαλλιά μου....

Νυχτερινό

Άγριο τριαντάφυλλο,
μελανή μου λάμψη σε έναν κόσμο στα όρια του ήλιου.

Αυτόματος ουρανός
χωρίς σύννεφα
γεμάτος υπογραφές – τελείες σε όνειρα.

Σε είδα κάτω από τα αστέρια
πλάϊ σε μια μαυροκόκκινη θάλασσα

χαμογελούσες φλερτάροντας
τα φεγγάρια της νιότης μας,
απειρίζοντας έτσι το μαύρο,
στον πίνακα των δρόμων μας.

Με λίγο κάρβουνο από τις καμένες του χειμώνα
πολιτείες μας
ζωγραφίζω στο λευκό των ματιών μου
το βλέμμα της θλίψης σου.

Λυσσασμένοι οι καιροί
περνούν τις χειροπέδες τους
στα ματωμένα από το σκάψιμο
νύχια των ψυχών μας.

Θέλω να δραπετεύσω...
φώναξες
και ο αέρας
ανατρίχιασε μαζί μου...

Κύκλοι σε τσιγαρόχαρτα

"χιλιάδες μικρά άνθη σκαρφάλωναν πάνω στα μαλλιά της νύχτας, σκορπίζοντας φως στα κουρασμένα βήματα του Οδοιπόρου. Κάπως έτσι γεννιόταν μικρά καθημερινά ποιήματα, από αυτά που οι γιαγιάδες βύζαιναν τα πρωτοπούλια τους... κάπως έτσι γεννιόταν τα έφηβα όνειρα μας, νυχτολούλουδα βαμμένα στα χρώματα των εξεγέρσεων μας..."

Γράφω κύκλους σε μικρά τσιγαρόχαρτα.
Γεμίζω με λέξεις τους καπνούς των εργοστασίων.
Τι θέλει τόση αγάπη πάνω από τα σύννεφα;
τι ζητάει ο δεσμοφύλακας από τα πληγωμένα μου χέρια;...

δακρύζω... από παιδί τραγουδούσα στη φωνή σου.
Της είχα δώσει μάτια και σκιά
την είχα βαφτίσει στο φως του φεγγαριού
μέσα στο σκοτάδι.
Την είχα λούσει με τα αρώματα των εξοχικών μου περιπάτων.

Ταξίδεψα, πείνασα, πόνεσα, δίψασα, απόρησα,
αναζήτησα και γνώρισα...
πάντα προς εσένα... σ' ανακάλυψα...
πάνω σε ένα φθινοπωρινό ουρανό,
μικρή χρυσαφένια μαργαρίτα.

Έτσι ξαναγεννήθηκα φτωχός
να μετράω τα χιλιόμετρα της αναμονής μέσα στο δρόμο

ποτέ μου δε λύγισα στην απουσία σου.

Τώρα αιώνες μετά τη γέννηση μου

δακρύζω... ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

Μονόλογος πάνω σε μία βάρκα
χωρίς σημαία
με ένα σακίδιο νεκρούς συντρόφους,
στην αγκαλιά ενός κόκκινου ωκεανού.

Ωσμές τηγανισμένου κρέατος,
σαπούνι κάθαρσης λαιμητόμων
σημείο στίξης στις ζωές μας.

Μια ξεκούρδιστη πιανίστρια ξύνει
τις πληγωμένες της χορδές...

Δαγκώνω τη γλώσσα μου
καταπίνω το μίσος
ανοίγω το παράθυρο
πετάω τον πόνο.

Τρόμε αυτοκράτορα των ανθρώπινων χρόνων

ΕΙΜΑΙ ακόμα ζωντανός
ΡΕ

πάνω σε μία βάρκα
γυμνός μπροστά στην επιστροφή των παιδικών μας χρόνων...

Κάποτε έγραψες
η ευτυχία θα ναι η εκδίκηση μας.

Σ' αγαπώ... άσε με να πάρω το θυμό σου...

Άγγιξε με
θέλω να μυρίσω την άνοιξη...

Φθινοπωρινή σύναξη

Κουράστηκε
έβγαλε τα παπούτσια,

βούτηξε τα πόδια μέσα στα μπλε νερά της νύχτας.

κάθισε στον ίσκιο του φεγγαριού
μακριά από το θόρυβο των χθες της πόλης.

άνοιξε συζήτηση με τα δέντρα των γιατί του,
αυτοσχεδιάζοντας με την μπάντα του φθινόπωρου.

παρέδωσε τον ουρανίσκο του
στις οργισμένες τανίνες του κοκκινόμαυρου,

και σφίγγοντας τα χείλη
λευτέρωσε τον τελευταίο του λυγμό.

γεννήθηκε όπως ξεψύχησε,
στην αγκαλιά του δρόμου...

Πάνω σε ένα π

Julie Mehretu, Excerpt (MolotovCocktail)

Γυάλινε κόσμε,
χάραξες πάνω στην ορμή μας έρωτες προδότες,
στριμώχνοντας μές τα μάτια μας την άμβλωση.
Πρόστυχε κόσμε, κομματιάζεις τα όνειρα,
πετώντας στα σκουπίδια τις σάρκες τους.

Καθρεφτίζουμε πάνω στο εύφλεκτο τις ανάσες μας.
για λίγα χιλιοστά ελευθερίας ακόμα.
Σε δύο στενά πιο κάτω, μέσα στα δακρυγόνα,
ξαπλώνουμε άστεγους τους μέλλοντες χρόνους μας.

Τα γιατί τους ταξιδεύουν μέσα στους χάρτες,
λαθρεπιβάτες στο τελευταίο τρένο για τα σύνορα.

Προφήτες της ήττας μας,
μαζί μας πεθαίνει η θλίψη σας.

Νύχτες εξεγερμένες

Στη μικρή Μελένια

Δεν είμαστε αριθμοί
Είμαστε οι κραυγές της νύχτας,
που αιώνες τώρα ερωτεύονται την αυγή του κόσμου.
Μόνες πουτάνες
με το δίκιο να ξεχειλίζει από τα μπούτια μας

Είμαστε οι αναπνοές μας... χιλιάδες ανθρώπινες αναπνοές,
που κάποια στιγμή θα πνίξουμε στα δάκρυα των μουνιών μας,
τον πόνο των παιδιών που δε γεννήσαμε ποτέ,

και τότε η νύχτα θα κοιμάται αγκαλιά με την αυγή, σε ένα κρεββάτι στρωμμένο με ουτοπίες...