Λύκοι λυγμοί

Ήττες καθημερινές,
ανθρώπινες σκηνές με
αραχνιασμένες φρίκες.
Παραμύθια οι ζωντανές κραυγές,
των απελπισμένων μας βλεμμάτων.
Διψάμε
και η νύχτα βρέχει σκόνη.
Πότε οι ψυχές μας θα σκάψουν στον αέρα
με νύχια και με δόντια
να βρουν τα ουράνια τόξα
ενός κόσμου βουτηγμένου στην ακινησία;

Λύκοι οι λυγμοί
βγήκαν βόλτα μέσα στο φως της φεγγαρένιας σου όψης.

Ελευθερία η τελευταία πράξη...

Πέρα από τον ορίζοντα της φρίκης

Είναι δυσνόητο για τον καθημερινό κόσμο των τηλεαισθήσεων...πώς μπορεί ένας άντρας να ανατριχιάζει από συγκίνηση εμπρός στα μάτια μιας γυναίκας. Είναι ακατανόητο για την καθημερινή βουή του κόσμου πως δύο άνθρωποι μπορούν να αγαπιούνται πέρα από όρια.
Αναρωτιέστε τι θέλουμε... τι ζητάμε...
Βγάλτε από τα μάτια σας τους δοκιμαστικούς σωλήνες...
Ξεριζώστε από την καρδιά σας τα ξυράφια της απάθειας. Ανοίξτε τα αυτιά σας στα ουρλιαχτά της γωνίας που ποτέ δεν περάσατε από φόβο.
Αρνηθείτε να πιστέψετε τους ντελάληδες της εικονικής φρίκης.
Υπάρχει αγάπη... υπάρχει και είναι δυνατή... γελάει δυνατά, αναπνέει δυνατά, μαγειρεύει, κοιμάται, πίνει, τραγουδά... υπάρχει αγάπη και για καθένα από εμάς έχει όνομα, έχει σάρκα, έχει ψυχή. Κοιταχτήτε με το διπλανό σας... εκεί μέσα στα λεωφορεία μες τους σταθμούς, τα εργοστάσια, τα καφενεία, τα κλαμπ...
κοιτάξτε στο διπλανό σας τραπέζι, σκαμπό, θρανίο, πόστο.
Υπάρχει αγάπη... έχει όνομα και ψυχή και σώμα και περιμένει.. ένα άγγιγμα σας, ένα χαμόγελο για να βγει από την εποχή των παγετώνων.

Χειμώνας 2008 - Το τρένο

Train By Nicolas Mocan

Είναι διαφορετικός αυτός ο χειμώνας. Θέλω να πάρω ένα τρένο και να φύγω... Ούτε αυτοκίνητα, ούτε λεωφορεία... Τρένο... Αργά,σταθερά να απολαμβάνω κάθε του ανάσα... κάθε του λυγμό και κάθε του γέλιο... Και σε κάθε σταθμό να πετάω από μέσα του συμπλέγματα, μίζερες επαφές, ώψιμους επαναστάτες, αποστάτες από το όνειρο, καθημερινά ναυάγια της εποχής μας.... και σε κάθε σταθμό να παίρνω μαζί μου τα βλέμματα των παιδιών που δε γεννήθηκαν ακόμα, τις ελπίδες ξεπεσμένων εραστών που τόσο καιρό σώπαιναν στους δρόμους, στα σχολεία, στα εργοστάσια, και στις φυλακές... τους χαρταετούς που δεν πέταξαν ακόμα...
και όλοι μαζί ταξιδιώτες σε κάθε ανάσα του τρένου να στροβιλιστούμε μέσα στον παγωμένο ουρανό, ανάβοντας φωτιές στα ερείπια του κόσμου που φεύγει...

REM - Everybody hurts....

REM - Everybody hurts....
When the day is long and the night, the night is yours alone,
When you're sure you've had enough of this life, well hang on
Don't let yourself go, 'cause everybody cries and everybody hurts sometimes

Sometimes everything is wrong. Now it's time to sing along
When your day is night alone, (hold on, hold on)
If you feel like letting go, (hold on)
When you think you've had too much of this life, well hang on

'Cause everybody hurts. Take comfort in your friends
Everybody hurts. Don't throw your hand. Oh, no. Don't throw your hand
If you feel like you're alone, no, no, no, you are not alone

If you're on your own in this life, the days and nights are long,
When you think you've had too much of this life to hang on

Well, everybody hurts sometimes,
Everybody cries. And everybody hurts sometimes
And everybody hurts sometimes. So, hold on, hold on
Hold on, hold on, hold on, hold on, hold on, hold on
Everybody hurts. You are not alone

Αρκούδα - παραμύθι με θλιμμένο τέλος

...Σε έναν πλανήτη όχι πολύ μακρινό από το δικό μας...σε μία μεγάλη Αυτοκρατορία
ζούσε ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα μία αρκούδα. Ο πλανήτης αυτός είχε καταστραφεί από την εκδικητική και εγωϊστική μανία κάποιων ανθρώπων, των φρουρών της Αυτοκρατορίας, που με κάθε μέσο διέδιδαν τις "προοδευτικές" αρχές του πολιτισμού τους σε όλα τα ζωντανά πλάσματα του πλανήτη... ζώα, φυτά, ανθρώπους... ξεριζώνοντας από κάθε ύπαρξη και το παραμικρό ίχνος "ζωϊκών" συναισθημάτων... στο όνομα των Λογικά Ανώτερων Όντων της Ύπαρξης.. (ΛΑΟΥ)

Η Αρκούδα μας ήταν η τελευταία σε αυτόν τον πλανήτη και οι φίλοι της τη φώναζαν Αγάπη, γιατί με το γάλα και τις περιπέτειες της μεγάλωνε σε μία μικρή πόλη, μακριά από τα "πολιτισμένα" νύχια των ανθρώπων, μία μικρή πριγκήπισσα η Όλια... με μία μοναδική βασική αρχή: την χωρίς αντάλλαγμα προσφορά της αγάπης της σε κάθε ζωντανό πλάσμα του πλανήτη... την αληθινή αλτρουϊστική Αγάπη...
Έτσι μία παράξενη συμμαχία είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στην Αγάπη και στους φίλους της...

Η Αγάπη φλέρταρε με τα δέντρα και τα αγριολούλουδα, τραγουδούσε στα αστέρια και τις κορφές,ανέπνεε τον ελεύθερο αέρα των βουνών, τρεφόταν με το άγριο μέλι της ζωής... και ακολουθώντας τα ποτάμια.. διέσχιζε κάθε μέρα από τα δυτικά προς τα ανατολικά και αντίστροφα τον Όλυμπο... (το πιο ψηλό βουνό του πλανήτη) προσφέροντας τη ζωή της... για να μεγαλώνει η Όλια με το γάλα και τα κατορθώματα της...

Όμως η μανία των φρουρών της Αυτοκρατορίας, που όπως είπαμε βάλθηκαν να ξεριζώσουν κάθε ίχνος "ζωικών" συναισθημάτων άρχισε να κυνηγάει την τελευταία αρκούδα του κόσμου... γιατί τολμούσε να ζει έξω από τη Λογική ροή των πραγμάτων, ελεύθερη να βουτάει το δάκτυλο στο μέλι... προσφέροντας χωρίς κανένα αντάλλαγμα το γάλα και τα κατορθώματα της για να μεγαλώνει η μικρή μας πριγκήπισσα...

η Αγάπη όσο και αν έτρεχε να ξεφύγει...από τα βέλη των Φρουρών... τόσο πλησίαζε στο τέλος της...
κι όσο πλησίαζε στο τέλος της τόσο μεγάλωνε η θέληση της να προσφέρει στην Όλια την αγάπη της...

Οι φρουροί ολοένα και την πλησίαζαν...ολοένα και βρισκόταν κοντά στο στόχο τους να αφανίσουν την αρκούδα σύμβολο... ώσπου την περικύκλωσαν, στόχευσαν και ένα θανατηφόρο βέλος βρήκε στη μεγάλη της καρδιά... κάτω από τα στήθη που χάριζαν το γάλα στη μικρή μας Όλια...

και όπως η Αγάπη πέθαινε άρχισε να θρηνεί ουρλιάζοντας όχι για το δικό της τέλος...
αλλά για τη μικρή Όλια, που με το γάλα και τα κατορθώματα της μάθαινε για το ανεξάντλητο μεγαλείο της Αγάπης... μάθαινε να αγαπάει κάθε διαφορετικό πλάσμα στον κόσμο της... μάθαινε να ζει προσφέροντας ζωή...

Η τραυματισμένη καρδιά της Αγάπης δεν έσταξε αίμα αλλά γάλα και από το γάλα της μεγάλωσε μία μεγάλη καρπουζιά,
και τα μάτια της Αγάπης δάκρυσαν γεμάτα θλίψη... και από τα δάκρυα της ποτίστηκε η καρπουζιά για πάντα...
να τρώει η μικρή μας Όλια να γεύεται τη ζωή ... να δροσίζει το θυμό και την καρδιά της και να θυμάται την αρκούδα που της χάριζε Αγάπη... την αρκούδα που της πρόσφερε ζωή...

ΥΓ. η ιστορία αυτή είναι αφιερωμένη στην τελευταία αρκούδα του Ολύμπου, που η ιστορία της γέμιζε με ευγνωμοσύνη όλους εμάς που αγαπήσαμε την άγρια ζωή της... σύμβολο της αναγέννησης της φύσης και της ψυχής μας. Σε ευχαριστούμε θα σε θυμόμαστε για πάντα...ως το δικό μας τέλος.

Ένας λύκoς μέσα στο γαλάζιο όνειρο...

... Όταν οι λύκοι ξυπνούν μέσα στο Γαλάζιο τους Όνειρο η ευτυχία των άστρων συναντά την αγάπη τους για τη ζωή...
Τότε μέσα στην έκσταση του ονείρου η δίψα των λύκων για το φως... δεν περιορίζεται μέσα στους τέσσερις τοίχους των φυλακών που χτίζετε....
...Ευγενείς μαντρωμένοι στους πύργους σας...
... οι λύκοι γεννήθηκαν από μάνες ελεύθερες... δεν εγκλωβίζονται στα χάρτινα παλάτια του ορθολογισμού σας... δεν ψωνίζουν από τις θλιβερές νυχτερινές σας εξόδους... δεν πίνουν τα βρώμικα νερά στα μπαρ της αυτοκρατορίας σας...
.... Οι λύκοι πίνουν και μεθούν από το κρασί του έρωτα τους... ουρλιάζουν την αγάπη τους για το δρόμο προς τα αστέρια... και όταν χρειαστεί πεθαίνουν σε μια αγκαλιά ελευθερίας.. πέρα από χρώματα, φύλα, ηλικίες... όπως γεννήθηκαν... γυμνοί μπρος την αλήθεια της ζωής... στο δρόμο

...Τελευταία κυκλοφορεί μία είδηση στα σοκάκια των πόλεων της αυτοκρατορίας...
το φετινό καλοκαίρι οι λύκοι θα κάνουν πάρτυ στα όνειρα τους... ξυπνώντας μέσα στους δικούς σας εφιάλτες...
Και αυτό είναι επικίνδυνο...

Ένας πρώτος κύκλος της ζωής ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Την Τετάρτη έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος της ζωής μου...
Εδώ στα μισά περίπου του ταξιδιού, άραξα μέσα στην χθεσινή νυχτερινή αγκαλιά του σύμπαντος, αναπολώντας όλες τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές....
Γέννηση, θάνατος, πορεία, τέλος, αρχή, στάσεις, τέχνες, γράμματα, σκέψεις, έρωτας, γεύσεις, ήχοι, φύση,
προσπάθησα να βρω έναν τίτλο για τον πρώτο κύκλο της περιπλάνησης μου...
...δημιουργία, απροσδιοριστία, χάος, παράγκα, έναστρη νύχτα, το τραγούδι της χαρμολύπης, χειμερινό ηλιοστάσιο, διόνυσος, μαρμελάδα από αστέρια, παραγάδι για ψάρεμα, ζητιάνος φεγγαριών, φανέρωση, το μπακάλικο των ονείρων, φίλοι....

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του πρώτου μισού της ζωής μου;
Τι θα μπορούσε να περιγράψει το ασταμάτητο παιχνίδι της χαράς, της δημιουργίας, του πόνου, της φιλίας, της θλίψης, του αποχαιρετισμού, της συντροφικότητας, της τρέλας, του τραγουδιού, της φροντίδας, της γέννησης...

Τον είπα λοιπόν ΓΥΝΑΙΚΕΣ...

Κι έτσι αφιέρωσα τη ζωή μου σε αυτές, που καθημερινά τριάντα έξι χρόνια με αγάπησαν μέσα από όλες τις πτυχές του σύμπαντος... που συντρόφεψαν και κάποιες συντροφεύουν ακόμα το ταξίδι μου προς τη δική μου Ιθάκη... το δικό μου πλανήτη...

Δεν είναι ονόματα βαριά, δεν έγιναν γνωστές παρά μόνο μέσα από αυτές τις γραμμές... όχι γιατί δεν είναι σπουδαίες, αλλά γιατί το δικό τους ταξίδι μοιάζει του ταξιδιού των άστρων... αθόρυβο αλλά γεμάτο μουσικές... νυχτερινό αλλά γεμάτο φως... εύοσμο γεμάτο λουλούδια μετάξια και κλωστές... απόμακρο αλλά όλο χάδια αγκαλιές... μια μικρή καλοκαιρινή φέτα καρπούζι με τυρί...

Έτσι απλά κυλήσατε και συνεχίζετε να κυλάτε αγαπημένες μέσα στο σώμα μου...

Στη μητέρα μου Σοφία,
τη γιαγιά μου Ματίνα,
τη θεία μου Ελένη,
τη θεία μου Ούλα,
τη Θέκλα,
τη Χριστίνα,
την Ελένη K. ,
την Όλια Σ. ,
τις τρεις μικρές μου ανιψιές Σοφία Δανάη και Έλενα...
στη μάνα Γη...

αφιερώνω την ψυχή μου γένους θηλυκού...